این مقاله نشان می دهد که سرمایه گذاری در آموزش زنان نه تنها شکاف جنسیتی را کاهش می دهد بلکه موجب ارتقای سطح بهره وری، تولید بیشتر و درآمد بالاتر خواهد شد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه سرمایه انسانی و با تاکید بر سرمایه گذاری در آموزش زنان است. یافته های این پژوهش که با استفاده از روش اسنادی انجام شده است نشان می دهد که افزایش تحصیلات به طور مشابهی در میزان دستمزد مردان و زنان تاثیر می گذارد، و سرمایه گذاری بیشتر در مقاطع بالاتر آموزشی (به دلیل هزینه های پولی و فرصتی فزاینده) با بازده نزولی روبه روست. ولی از آنجا که متوسط تحصیلات زنان در ایران و بیشتر کشورهای جهان تاکنون کمتر از مردان بوده است، بازده نهایی تحصیلات زنان بیش از مردان است. علاوه بر این ، بازده اجتماعی تحصیلات زنان نیز بیشتر است چرا که زنان تحصیل کرده نقش مهمی در ارتقای سطح بهداشت، سلامت و پیشرفت تحصیلی فرزندان خود ایفا می کنند. اقتصاددانان معتقدند که زنان تحصیل کرده مشارکت بیشتری در نیروی کار دارند و با شرکت در فعالیت های تولیدی و درآمدزا، مالیات بیشتری به دولت می پردازند، و بدین ترتیب پایه مالیاتی را وسعت می بخشد.

بدن مدار بودن زندگی روزمره در جوامع مدرن کردار برساخت بدن را به فعالیتی روزمره بدل کرده است. یکی از کردارهای برساخت بدن فعالیت های ورزشی است.مفروضه نظری این مقاله برساخت بدن به میانجی فعالیت های ورزشی در محل تقاطع مدرنیته اجتماعی و فرهنگی قرار دارد. بر این اساس بدن به نمایش هویت شخصی و مکان سرمایه گذاری فرهنگ هژمونیک نظام سرمایه داری بدل شده است. هدف این مقاله کاوشی در روایت مردان و زنان طبقه متوسط شهرستان سنندج از ورزش بدنسازی و ارتباط آن با صنعت آراسته گری و همچنین جایگاه این ورزش در برساخت بدن ایده آل مورد پذیرش اجتماعی است. به واسطه تاملات انتقادی که بدن در چارچوب ساختارهای مسلط فرهنگی و اجتماعی سرمایه داری قرار ی دهند، با استفاده از روش تحلیل روایت و استرتژی تحلیل مضمونی داستان بدن را از طریق فعالیت ورزشی بدن سازی تفسیر کرده ایم. یافته ها حاکی از استخراج 8 مضمون فراگیر است: 1) گریز از روزمرگی به میانجی مصرف بدن در بدنسازی 2) بدن جوان جهانی 3) استبداد متریک 4) بدن همچون نمایش 5) اندامگان فانتزی پست مدرن 6) بدن ویترینی مهندسی شده 7) امپریالیسم فرهنگی بدن رسانه ای 8) هویت فردی به مثابه بدن بزک شده. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که ورزش بدنسازی همچون ابزاری در خدمت برساخت بدن تحت استیلای فرهنگ مصرفی هژمونیک سرمایه داری می باشد. بدن مبدل به کالایی فرهنگی شده است .

پژوهش حاضر با هدف سنتز ادبیات مربوط به دانشگاه مهارت محور در راستای شناسایی مولفه های دانشگاه مهارت محور در نظام آموزش عالی کشور انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و با روش کیفی فراترکیب انجام شده است. جامعه آماری، کلیه مطالعات انجام شده در بازه زمانی 1380 الی 1401 است. در این راستا 38پژوهش در زمینه موضوع موردنظر ارزیابی و درنهایت 22 پژوهش به صورت هدفمند انتخاب گردید و با تحلیل محتوا و ترکیب ادبیات مربوط، درمجموع 126 کد،12 مفهوم، 7 مقوله کلیدی طی فرایند جست وجو و ترکیب نظام مند متون شناسایی و مورد تحلیل قرار گرفت و اعتبار آن از طریق آزمون کاپای کوهن تأیید گردید. نتایج تحلیل نشان داد، که مهم ترین مولفه های کلیدی شناسایی شده شامل: دولت، ماموریت و رسالت های دانشگاه، پژوهش، آموزش، ارتباط با صنعت، فرهنگ و تعامل با محیط بین الملل است. این پژوهش ازآن جهت که درک عمیقی از ادبیات موجود در مورد موضوع پژوهش با شناسایی مولفه های دانشگاه مهارت محور ارائه می دهد، می تواند در سیاست گذاری های نظام آموزش عالی کشور در راستای توسعه مهارت محوری در نظام آموزش عالی کشور مورداستفاده قرار گیرد.

مقدمه: سرمایه گذاری جمعی عاطفی از زمره متغیرهایی است که می تواند بر سلامتی و بهره وری پرستاران اثرات مثبتی به جای گذارد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش ارتقاء سرمایه عاطفی بر سرمایه گذاری جمعی عاطفی پرستاران اجرا شد. روش کار: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و طرح پژوهش، دو گروهی با دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون بود. از میان 120 پرستار یک بیمارستان دولتی در اصفهان در زمستان 1397، 30 پرستار بر مبنای ملاک های ورود و خروج به صورت هدفمند انتخاب و در گروه آزمایش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) گمارده شدند. پرسشنامه سرمایه گذاری جمعی عاطفی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. گروه آموزش ارتقاء سرمایه عاطفی طی 10 جلسه تحت آموزش قرارگرفتند و گروه گواه هیچگونه آموزشی دریافت ننمود. داده ها از طریق تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل گردید. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که بین سرمایه گذاری جمعی عاطفی در عاطفه مثبت، سرمایه گذاری جمعی عاطفی در احساس انرژی و سرمایه گذاری جمعی عاطفی در شادمانی بین گروه آموزش ارتقاء سرمایه عاطفی و گروه گواه تفاوت معناداری وجود دارد (01/0>P). نتیجه گیری: در مجموع، یافته های این پژوهش نشان داد، آموزش ارتقاء سرمایه عاطفی در سطح فردی از زمره آموزش هایی است که می تواند سرمایه گذاری جمعی عاطفی را در پرستاران بالا ببرد و از این طریق موجب افزایش سطح نیرو و توان آن ها شود.

یکی از راه های ارتقاء سرمایه انسانی، توسعه آموزش و مهارت هاست که از دوران کودکی و در کانون خانواده آغاز می شود. بنابراین، نقش والدین در شکل گیری سرمایه انسانی را نمی توان نادیده گرفت. این مقاله از داده های طرح گذران وقت 94-1393 مناطق شهری کشور استفاده می کند تا مدت زمان اختصاص یافته به آموزش فرزندان را توصیف کند و تفاوت های موجود را تبیین کند. یافته ها از نابرابری های جنسیتی قابل توجهی در سرمایه گذاری زمانی والدین و عوامل مرتبط با آن حکایت دارند. اگرچه مدت زمان اختصاص یافته به آموزش فرزندان با تحصیلات پدران رابطه محدودتری دارد اما این رابطه فارغ از جنسیت والدین با رویکرد فرهنگی هم خوانی دارد زیرا والدین تحصیلکرده تر مشارکت بیشتری در آموزش فرزندان دارند. رابطه مشارکت پدران در آموزش فرزندان با مشارکت آنان در فعالیت های گوناگون را می توان با رویکرد اقتصادی تبیین کرد زیرا تنها مشارکت بیشتر در فعالیت های شغلی از مدت زمان اختصاص یافته به آموزش فرزندان می کاهد. اما رفتار مادران را نمی توان صرفا با رویکرد اقتصادی تبیین کرد زیرا این رابطه منفی، فعالیت های دیگری را نیز علاوه بر فعالیت های شغلی شامل می گردد. بنابراین، برنامه های سازگار کننده نقش های والدینی و غیروالدینی را می توان در تسهیل فرزندپروری، افزایش سرمایه انسانی و تحقق اهداف سیاست های کلی جمعیت موثر دانست.

در سرمایه گذاری به این امید که در آینده منافع بیشتری کسب شود مصارف فعلی به تعویق می افتد؛ لذا آنچه که در سرمایه گذاری اهمیت می یابد افزایش منافع آتی خواهد بود. بنابراین چنانچه سرمایه گذاری نتواند به افزایش منافع آتی کمک نماید، به گونه ای که بیش از منافع فعلی باشد، از مطلوبیت برخوردار نیست.